Łacina/Wstęp

Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.

Łacina była językiem starożytnych Rzymian, a z czasem stała się lingua franca, językiem używanym w całej Europie, która kiedyś została podbita przez Rzymian. Nazwa "latina" wywodzi się od Latium, obszaru w centralnej części Półwyspu Apenińskiego. Początkowo łacina była językiem mieszkańców tylko tego obszaru, jednak wraz ze wzrostem znaczenia Rzymu, język rozprzestrzenił się na całe Imperium. Stopniowo łacina ewoluowała w różnych zakątkach Europy, i tak w Hiszpanii Bliższej i Dalszej powstał język hiszpański, w Galii - francuski, w Italii - włoski.

Łacina i kultura rzymska nie stanowią autonomicznego tworu, wiele czerpią z jeszcze starszej kultury cywilizacji greckiej. O ile terytorialnie i politycznie konfrontację tych dwóch cywilizacji zwyciężył Rzym, o tyle Grecja odniosła absolutne zwycięstwo kulturowe. Cały Panteon Rzymianie zapożyczyli od Greków (z kilkoma wyjątkami, np. bóstwa powołane do życia w I wieku p.n.e.), poeci, rzeźbiarze, muzycy greccy ściągali do Rzymu, gdzie nauczali dzieci rzymskich prominentów w swoich dziedzinach. Ateny były centrum kulturowym Imperium.

Kolejnym istotnym czynnikiem kształtującym łacinę było pojawienie się chrześcijan. Stworzyli oni własną mutacje łaciny, wielu słowom przypisali nowe znaczenia. Łacina stała się językiem Kościoła katolickiego.