Historia dla gimnazjum/Babilończycy
Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.
Babilonia należała do największych cywilizacji starożytności (rywalizowała nawet z takimi potęgami jak Egipt czy Asyria). Jej władcy uosabiali bogów i sprawowali w władzę absolutną. Dbali o rozwój, gospodarczy,polityczny, prawny i kulturalny kraju. Okres świetności tej krainy skończył się wraz z podbojem przez Persów w 539r. p.n.e. Od tego czasu Babilonia przestała istnieć jako niezależne państwo i została włączona do Persji. Mimo tego przez długi czas pozostawała ważnym ośrodkiem nauki i kultury starożytnego Wschodu. Osiągnięcia babilońskich uczonych w zakresie matematyki astronomii i medycyny stanowią cenny wkład w rozwój współczesnej cywilizacji.
Spis treści |
[edytuj] Czasy panowania Hammurabiego
Około 2000 lat p.n.e. nad Eufratem powstało miasto Babilon, ale dopiero w XVIII wieku p.n.e. władcą został człowiek który wpisał się na karty historii, był nim Hammurabi. Po kilku latach król ten rządził już większą częścią Mezopotamii, nazywaną odtąd Babilonią. Przez wieki mieszkańcy Babilonii nie znali praw pisanych. Przestępca schwytany na gorącym uczynku był karany przez urzędnika, od którego obyczajów i humoru zależał rodzaj kary i sposób jej wykonania. Podobnie rozsądzili spory między poddanymi królewscy sędziowie. Niezadowoleni z wydawanych w taki sposób wyroków często składali do króla skargi na niesprawiedliwość urzędników. Sprawował on bowiem najwyższe i niepodzielne rządy - był władcą despotycznym.
Dzięki wprowadzeniu jednolitego u zrozumiałego dla wszystkich poddanych prawa zarządzanie dużym państwem stało się łatwiejsze. Prawa spisywano już przed Hammurabim, ale zbiór praw tego babilońskiego króla, jest pierwszym, który zachował się do naszych czasów. Przepisy zawarte w tym kodeksie były bardzo surowe. Wiele przestępstw karano śmiercią, co dzisiaj może wydawać się okrutne. Wszystkie jednak prawa pochodzące z dawnych wieków wydają się współczesnemu człowiekowi surowe.
 |
Władca despotyczny (despotyzm) - Władza skupiona jest w ręce tylko jednej osoby. Władca decyduje o wszystkim w państwie, nawet o życiu lub śmierci poddanych. Poddani muszą go słuchać i wykonywać jego rozkazy, a sam władca nie podlega żadnym prawom. |
|
Kodeks - zbiór praw i obowiązków które dotyczyły określonej grupy ludzi. |
[edytuj] Hammurabi- władca, uczony i dobry opiekun
Najsłynniejszy król Babilonii - Hammurabi (ok. 1792-1750r. p.n.e.), był nie tylko politykiem i wybitnym wojownikiem, ale też mecenasem kultury. Przyczynił się do potęgi militarnej, gospodarczej i kulturalnej Babilonii. Prowadził liczne zwycięskie wojny, rozszerzając granice państwa (między innymi opanował sumeryjskie miasta Isin, Uruk i Ur, podporządkował sobie Elan oraz całą Mezopotamię). Otaczał opieką rolnictwo (wyregulował rzekę Eufrat i odtworzył sieć kanałów nawadniających), dbał o rozwój handlu i hodowli zwierząt, a także rozbudowywał miasta i przyczynił się do zwiększenia ich obronności (np. budował mury). Stworzył jeden z pierwszych zbiorów praw, opartych na zasadzie kary równie okrutnej jak czyn przestępcy.
[edytuj] Wojownicy i naukowcy
Babilończycy byli świetnymi wojownikami, rolnikami, handlowcami oraz specjalistami w naukach ścisłych, zwłaszcza medycynie, astronomii i matematyce. Ustalili współczesne stosowanie jednostki miary czasu, wybierając liczby dzielące się przez 2,3 i 4 (12 miesięcy, 24 godziny, 60 minut i 60 sekund)
[edytuj] Stolica świata
U szczytu świetności (czyli zapanowania Nabuchodonozora II)Babilon był największym miastem świata. Jego powierzchnia liczyła około 850 ha, a mieszkało w nim ponad 100 000 ludzi. Został wybudowany na planie nieregularnego czworoboku (opis zachował się dzięki archiwum glinianych tabliczek). Otaczające go mury z ośmioma bramami broniły dzielnic mieszkaniowych oraz wspaniałych budowli, takich jak wieża w kształcie piramidy - zikkurat Etemencki (uznawana za wzór biblijnej wieży Babel), a także tzw. wiszące Semiramidy, zaliczane do siedmiu cudów świata starożytnego.
|
Kodeks Hammurabiego - Zbiór praw opracowanych przez władzę Babilonu, utworzony w XVII wieku przed naszą erą. To trzeci najstarszy kodeks świata i najstarszy znany w zasadzie w całości. Na Kodeks składały się 282 artykuły, prolog i epilog. |
[edytuj] Po śmierci Hammurabiego
Po śmierci Hammurabiego Babilonią rządzili przedstawiciele obcych rodów panujących. Dopiero w VI wieku p.n.e. królowie Babilonu odzyskali władzę nad Mezopotamią. Wielkim władcą tej epoki był Nabuchodonozor II, który z Babilonu uczynił jedno z najsławniejszych i najpiękniejszych miast starożytności. Położone na skrzyżowaniu szlaków handlowych, wyróżniało się wspaniałymi budowlami. Babilon był otoczony podwójnym murem, ale chlubą jego mieszkańców był przede wszystkim most na Eufracie, jeden z pierwszych stałych mostów na świecie. Główne budowle miasta łączyła droga, którą podążały procesje w czasie największych świąt religijnych, na przykład obchodzonego na wiosnę Nowego Roku. Babilończycy modlili się wówczas do Marduka, swojego najwyższego boga. Centrum administracyjnym całego państwa, był pałac królewski, do którego przesyłano daniny z podbitych ziem oraz podatki od poddanych. Urzędnicy pełniący najwyższe funkcje zarządzali państwem z pałacu w imieniu króla. Babilończycy wierzyli jednak, że prawdziwym władcą ich kraju jest bóg Marduk, a króla uważali za jego przedstawiciela na ziemi. Świątynia Marduka była najważniejszą budowlą w mieście, Obok niej wzniesiono sztuczną górę zwaną ziggurat, składających się z siedmiu tarasów ułożonych jeden na drugim. Na szycie znajdowała się kaplica poświęcona bogom. Według historyków ziggurat to wspomniana w Biblii wieża Babel.
