Kolędy/I my też przychodzim ubodzy

Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.

I my też przychodzim ubodzy - polska pastorałka. Podobneż treści pastorałki sceny rozgrywają się w jasełkach "Betleem polskie" autorstwa Lucjana Rydla.

[edytuj] Słowa

I my też przychodzim ubodzy ludzie,

Oddajemy pokłon w tej lichej budzie;

Krawcy, szewcy, cyrulicy,

Kuśnierz, piekarz. powroźnicy,

Cieśla z kowalem.

Idźże ty krawcze wprzód do szopy z łokciem,

A ty szewcze nie chodź, co śmierdzisz dziegciem,

Podaruj Mu koszuleczkę

I uszyj Mu sukieneczkę,

Bo nagi leży.

Piekarze, kuśnierze, a wy co dacie!

Co za podarunek Panu oddacie,

Ja bochenek światły chleba,

Kożuszka Mu tez potrzeba,

Bo w zimie leży.

Ja zaś cieśla krzyżyk wyrobię Tobie,

Ja powroźnik damci od siebie,

Tobie jezu podaruję

Ja kowal gwoździ ukuję

Na ręce i nogi.

To słysząc Marya uważa sobie,

Mówi do Jezusa, zda się Tobie,

Wszystko się to Synu przyda,

Gdy Cię Judasz żydom wydam

Na męki srogie.

I ja też przychodzę szewc ubogi

Przynoszę trzewiczki na Twoje nogi,

Józef mówi: idź precz szewcze,

Twych trzewiczków Jezus niechce,

Bo śmierdzą dziegciem.

Pogroził mu Józef kijem z furją,

Szew wychodzi prędko z tą fantazją,

Dratwy sweje porozrzucał,

I kopyta w piec powrzucał,

Szydła połamał.

Otórz tobie szewstwo, mój miły szewcze,

Już sięgo wyrzekam, jak sobie zechcę,

Zgiń, przepadnij moje szewstwo,

Lepsze niebieskie królestwo,

U tego Pana.

   góra strony