Matematyka dla liceum/Funkcja kwadratowa/Równania i nierówności z parametrem
- Przykład 1. Dla jakiej wartości parametru m równanie
ma dwa różne miejsca zerowe?
- Przykład 2. Dla jakiej wartości parametru m równanie
ma jedno miejsce zerowe?
- Przykład 3. Dla jakiej wartości parametru m równanie
ma jedno miejsce zerowe?
- Przykład 4. Dla jakiej wartości parametru m nierówność
jest spełniona w zbiorze liczb rzeczywistych?
- Przykład 5. Dla jakiej wartości parametru m suma kwadratów pierwiastków równania
osiąga minimum?
- Przykład 6. Dla jakiej wartości parametru m równanie
ma dwa różne rozwiązania ujemne?
- Przykład 7. Dla jakiej wartości parametru m równanie
ma dwa różne rozwiązania dodatnie?
- Przykład 8. Ustal liczbę rozwiązań funkcji
w zależności od parametru m, a następnie naszkicuj wykres funkcji h(x) obrazujący liczbę rozwiązań tego równania.
- Przykład 9. Dla jakiej wartości parametru m równanie
ma dwa różne rozwiązania należące do przedziału (-3,1)?
- Przykład 1
Dla jakiej wartości parametru m równanie
ma dwa różne miejsca zerowe?
Wypiszmy współczynniki:
a = 1, b = -m, c = 2
Równanie ma dwa różne miejsca zerowe gdy
. Policzmy więc deltę:

Skoro równanie będzie miało dwa różne pierwiastki gdy
to musimy rozwiązać odpowiednią nierówność:

pomijamy szkicowanie wykresu, nierówność rozwiązujemy pamięciowo


Podany wynik warto sprawdzić podstawiając liczby należące i nienależące do przedziału.
- Przykład 2
Dla jakiej wartości parametru m równanie
ma jedno miejsce zerowe?
Wypiszmy współczynniki:
a=1, b =-(m-2), c=4
Funkcja ma jedno miejsce zerowe gdy
. Obliczmy więc kiedy delta się zeruje.
![\Delta = [-(m-2)]^2 - 4 \cdot 1 \cdot 4 = [-m+2]^2 - 4 \cdot 1 \cdot 4 = m^2 -4m + 4 - 16 = m^2 - 4m -12](http://upload.wikimedia.org/wikibooks/pl/math/0/2/5/0255bf9133104ed4b47c1d900273dbc5.png)
Teraz tworzymy drugą deltę i obliczamy miejsca zerowe równania 




Czyli funkcja ma jedno miejsce zerowe dla
lub
. Podany wynik możesz z łatwością sprawdzić podstawiając w odpowiednie miejsca wartości m.
- Przykład 3
Dla jakiej wartości parametru m równanie
ma jedno miejsce zerowe?
Patrząc na ten przykład pozornie nie istnieje różnica pomiędzy nim, a przykładem poprzednim. Jest jednak jeden bardzo ważny element - co jeśli m będzie równe 1 lub -1? Wtedy po podstawieniu w odpowiednie miejsce współczynnik a "zwinie się", i otrzymamy funkcję liniową. Musimy więc rozpatrzeć tutaj 3 przypadki. Pierwszy gdy m=1, drugi gdy m=-1 i trzeci gdy
i
.
Pierwszy przypadek dla m= -1
![[(-1)^2-1] \cdot x^2 + (-1+1) \cdot x + 1 = 0](http://upload.wikimedia.org/wikibooks/pl/math/9/e/d/9ed697f4b2ac73df49cd19619d9c7eb9.png)


Otrzymaliśmy równanie sprzeczne. Więc parametr m=-1 nie spełnia równania.
Drugi przypadek dla m=1
![[1^2 -1] \cdot x^2 + 2x + 1 = 0](http://upload.wikimedia.org/wikibooks/pl/math/3/7/2/372f14730d3039f5985f56435aec0ada.png)



Czyli funkcja ma jedno miejsce zerowe dla
.
Trzeci przypadek dla
i
. Teraz możemy policzyć deltę bez obawy, że rozwiązujemy równość liniową.

Znowu mamy równanie kwadratowe.




Jak widać -1 odpada na mocy założenia "
i
". Gdybyśmy więc od razu obliczyli deltę to otrzymalibyśmy błędny wynik! Zawsze trzeba dokładnie przyjrzeć się przykładowi zanim zacznie się go rozwiązywać.
Równanie ma więc jedno miejsce zerowe dla
i
.
- Przykład 4
Dla jakiej wartości parametru m nierówność
jest spełniona w zbiorze liczb rzeczywistych?
Znowu mamy parametr przy
. Zastanówmy się jak musi wyglądać wykres takiej nierówności aby była spełniona dla każdego x. Musi to być parabola całkowicie znajdująca się pod osią OX z ramionami skierowanymi w dół (pomijamy szkicowanie osi OY ponieważ nie ma ona żadnego wpływu na położenie naszej paraboli):
Może to być także stała (a = 0) funkcja liniowa, która znajduje się poniżej osi OX. Sprawdźmy więc co się dzieje gdy m=0.
1 przypadek m=0



Nierówność jest spełniona tylko dla
, czyli x nie należy do zbioru liczb rzeczywistych. Teraz zastanówmy się jak doprowadzić parabolę do stanu jak na ilustracji. Po pierwsze współczynnik kierunkowy a musi być mniejszy od 0. Po drugie, nie może być miejsc wspólnych z osią OX, czyli
musi być mniejsza od 0. Otrzymamy w ten sposób układ dwóch warunków:

1. 
2. 





Delta jest zawsze dodatnia (
i
). Czyli układ nigdy nie jest spełniony.

- Przykład 5
Dla jakiej wartości parametru m suma kwadratów pierwiastków równania
osiąga minimum?
Zastanówmy się jakie warunki muszą zostać spełnione aby rozwiązać to zadanie:

Pierwszy warunek jest po to aby pierwiastki w ogóle istniały, drugi aby obliczyć minimum.





W poprzednim rozdziale wyprowadziliśmy wzór na sumę kwadratów pierwiastków, który wygląda następująco:

Utwórzmy z tego funkcję i podstawmy odpowiednie wartości:


Funkcja o współczynniku kierunkowym dodatnim osiąga minimum w punkcie wierzchołka:

Punkt
. Funkcja więc przyjmie najmniejszą wartość na jednym z krańców określoności:


Funkcja osiąga minimum dla 
- Przykład 6
Dla jakiej wartości parametru m równanie
ma dwa różne rozwiązania ujemne?
Wskażmy warunki jakie muszą istnieć aby otrzymać poprawny wynik.
Od razu zauważamy, że współczynnik a musi być różny od 0. Ponieważ gdyby było równy zeru równanie kwadratowe "przeszło by" w równanie liniowe, które może mieć maksimum 1 rozwiązanie.

Teraz drugi warunek, aby istniały dwa różne pierwiastki:

Aby istniały dwa pierwiastki ujemne ich iloczyn musi być dodatni, a suma ujemna. Dlaczego? Ponieważ iloczyn dowolnych liczb ujemnych jest dodatni (np.
), a suma dowolnych liczb ujemnych jest ujemna (np.
). Mamy więc:
i 
Otrzymujemy w ten sposób układ, który należy rozwiązać:

1.
- można odgadnąć pamięciowo.
2. 





3. 

| Podaną nierówność można rozwiązać poprzez zamianę ilorazu na iloczyn. Znak ilorazu jest taki sam jak znak iloczynu. Taka technika będzie jeszcze omawiana przy okazji funkcji homograficznej/wymiernej. |





4. 




Podane wyniki zaznaczamy na osi liczbowej (w przeciwnym wypadku łatwo się pogubić)
Wszystkie kolory przecinają się w przedziale:

który jest rozwiązaniem całego zadania.

- Przykład 7
Tego przykładu już nie będziemy robić w całości. Wskażemy tylko prawidłowy tok myślenia.
Właściwie to spora część elementów jest taka sama jak w poprzednim przykładzie. Współczynnik a musi być różny od zera i delta większa od zera. Jednak aby istaniały dwa rozwiązania dodatnie muszą być jeszcze spełnione podane warunki:

Iloczyn dwóch liczb dodatnich jest liczbą dodatnią, a ich suma także jest liczbą dodatnią. Mamy więc układ podobny jak w poprzednim przykładzie:

- Przykład 8
Ustal liczbę rozwiązań funkcji
w zależności od parametru m, a następnie naszkicuj wykres funkcji h(x) obrazujący liczbę rozwiązań tego równania.
Podany przykład najłatwiej rozwiązać metodą graficzną. Najpierw wprowadźmy pewne oznaczenia, które nam ułatwią rozwiązanie takiego zadania:

Wyróżniliśmy w ten sposób dwie funkcje - jedna jest funkcją kwadratową z nałożoną wartościa bezwzględną, natomiast druga jest to funkcja o wzorze y=m (np. y=1, y=2, y=3 ... y=m, jest to funkcja liniowa, stała). W celu naszkicowania wykresu funkcji f(x) należy rozpatrzeć dwa przypadki - pierwszy, gdy wartość pod modułem jest mniejsza od 0, i drugi gdy jest większa bądź równa zeru. Skorzystamy jednak z pewnego ułatwienia, które już wcześniej miałeś okazję poznać w dziale Przekształcanie wykresu funkcji. Jako, że moduł jest nałożony na "całą" funkcję f(x) to przenosimy wszystko spod osi OX nad nią. Obliczmy najpierw wartości f(x).





Teraz nakładamy moduł i powstaje nam funkcja |f(x)|. Wygląda następująco (linią przerywaną jest oznaczona funkcja bez nałożenia modułu):
Wartość p nie zmienia się, jednak q zostaje symetrycznie odbite względem osi OX.
q' = 4
Teraz gdy już wiemy jak wygląda wykres funkcji f(x) zastanówmy się na funkcją g(x). Skoro jest to funkcja stała o dowolnej wartości to może ona przecinać funkcję f(x) w różnych miejscach:
Punkty wspólne f(x) i g(x) to rozwiązania tych funkcji. Z łatwością odczytujemy więc z obrazka ilość rozwiązań:
0 rozwiązań dla 
2 rozwiązańia dla 
4 rozwiązania dla 
3 rozwiązania dla 
2 rozwiązania dla 
Ukończyliśmy w ten sposób pierwszą część zadania. Teraz pozotaje nam jeszcze szkic funkcji h(x). Jest to bardzo proste, i nie wymaga dłuższego tłumaczenia. Jest to po prostu obraz naszych wyników:
- Przykład 9
Dla jakiej wartości parametru m równanie
ma dwa różne rozwiązania należące do przedziału (-3,1)?
Zastanówmy się jakie założenia należy postawić aby ustawić w taki sposób pierwiastki. Już na początku zakładamy, że
aby istniały dwa różne rozwiązania. Dalej domyślamy się, że na pewno wierzchołek paraboli musi należeć do zbioru (-3,1)
. Jednak sam ten warunek nie rozwiązuje całego problemu:
Pomimo, że wierzchołek znajduję się w podanym przedziale to pierwiastki nie należa do zbioru (-3,1). Na pierwszy rzut oka rozwiązanie całego problemu może się wydawać trudne, jednak jest ono bardzo proste. Wartość równania na krańcach przedziału musi być po prostu większa od zera:
Czyli inaczej
i
.W ten sposób doprowadzamy parabolę do stanu, który jest podany w zadaniu. Mamy więc układ warunków:

1. 

, czyli jest zawsze większa od 0. 
2. 



| W tym miejscu nierówność podwójna, w celu uzyskania większej czytelności, została zapisana jako koniunkcja dwóch nierówności. |
a) 



b) 



3. 







4. 






Częścią wspólną układu tych warunków jest przedział
(najlepiej nałożyć rozwiązania na oś liczbową w celu lepszego odczytania wyniku).
ma dwa różne miejsca zerowe?
ma jedno miejsce zerowe?
ma dwa różne rozwiązania ujemne?
ma dwa różne rozwiązania dodatnie?
w zależności od parametru m, a następnie naszkicuj wykres funkcji h(x) obrazujący liczbę rozwiązań tego równania.
ma dwa różne rozwiązania należące do przedziału (-3,1)?
, a nie