Mechanika kwantowa/Równania Weyla
Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.
[edytuj] Równania Weyla
Jak można zauważyć, równanie Schrödingera jest równaniem różniczkowym drugiego rzędu w pochodnych względem zmiennych przestrzennych (
), a pierwszego względem czasu (
). Faktem z tego wynikającym jest to, że równanie Schrödingera nie nadaje się do opisu cząstek wysokoenergetycznych, ponieważ oddziaływania takich cząstek muszą być opisane w sposób relatywistycznie niezmienniczy, dlatego od równania opisującego ich zachowanie wymaga się by współrzędne i czas występowały w nim w sposób równorzędny.
Próbę stworzenia równania falowego pierwszego rzędu, relatywistycznie niezmienniczego i mającego pochodne współrzędnych i czasu występujące w sposób symetryczny podjął się Paul Dirac. Dla cząstek bezmasowych to równanie przyjmuje postać równań Weyla:

W równaniach Weyla czynniki σ są nieznananymi współczynnikami, które dobieramy tak, aby rozwiązanie powyższych równań spełniało także równanie Kleina-Gordona.
Podnosząc wszystkie strony równania do kwadratu i porównując współczynniki otrzymujemy następujące zależności:

itd.

Powyższe zależności muszą być spełnione uwzględniając wszystkie możliwe znaki stron w równaniu. Jak można zauważyć, mnożenie współczynników σ nie jest przemienne, więc mogą być przedstawione w postaci macierzy. Jeżeli ktoś miał styczność z fizyką atomową, to pewnie wie, że powyższe zależności dla współczynników spełniają macierze Pauliego o wymiarze 2x2. Wiążą się one z opisem spinowych stopni swobody elektronu (lub ogólniej fermionu):



Czynnik
po prawej stronie równań Weyla oznacza operator wektorowy, którego kartezjańskie współrzędne są macierzami Pauliego
,
,
:
