Przejdź do zawartości

Edukacja zdrowotna/Kształtowanie tożsamości, emocji i relacji w okresie dojrzewania

Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.

Kształtowanie tożsamości, emocji i relacji w okresie dojrzewania

[edytuj]

Okres dojrzewania to czas między dzieciństwem a dorosłością. W tym czasie zmienia się ciało, sposób myślenia, przeżywane emocje i relacje z innymi ludźmi. To naturalny, ale często trudny etap.

W tym artykule przeczytasz o tym, jak w dojrzewaniu kształtują się:

  • tożsamość – czyli poczucie tego, kim jesteś
  • emocje – co czujesz i jak nad tym panować
  • relacje – kontakty z rówieśnikami, rodzicami i innymi dorosłymi

Tożsamość – kim jestem?

[edytuj]

Tożsamość to odpowiedź na pytania:

  • kim jestem
  • co jest dla mnie ważne
  • co lubię, a czego nie lubię
  • jakie mam wartości i marzenia

W okresie dojrzewania:

  • zaczynasz myśleć o sobie bardziej samodzielnie
  • możesz zmieniać zainteresowania i poglądy
  • sprawdzasz różne style ubierania się, muzyki, spędzania czasu
  • bardziej liczy się dla ciebie zdanie rówieśników

Jest normalne, że:

  • raz czujesz się dzieckiem, a raz prawie dorosłym
  • czasem nie wiesz, kim chcesz być w przyszłości
  • twoje zdanie na różne tematy się zmienia

Kształtowanie tożsamości to proces. Nie musisz wszystkiego wiedzieć od razu.

Emocje w okresie dojrzewania

[edytuj]

W dojrzewaniu emocje mogą być silniejsze i zmieniać się szybciej niż wcześniej. Ma na to wpływ:

  • rozwój mózgu
  • zmiany hormonalne
  • nowe doświadczenia i wymagania

Typowe emocje w tym okresie to:

  • radość i ekscytacja
  • wstyd i zakłopotanie
  • złość i bunt
  • smutek i poczucie osamotnienia
  • pierwsze zakochania

Ważne jest, aby:

  • zauważać, co czujesz
  • nazywać swoje emocje (na przykład: teraz czuję złość, jest mi przykro)
  • szukać bezpiecznych sposobów radzenia sobie z emocjami

Pomagają na przykład:

  • rozmowa z kimś zaufanym
  • ruch i sport
  • słuchanie muzyki, rysowanie, pisanie
  • proste ćwiczenia oddechowe i odpoczynek

Relacje z rówieśnikami

[edytuj]

W okresie dojrzewania coraz ważniejsza staje się grupa rówieśnicza:

  • chcesz być akceptowany w klasie i paczce znajomych
  • możesz mocniej przeżywać odrzucenie lub wykluczenie
  • opinia kolegów może być dla ciebie ważniejsza niż zdanie dorosłych

Do dobrych relacji potrzebne są:

  • umiejętność słuchania drugiej osoby
  • mówienie o sobie w spokojny sposób
  • szanowanie odmiennych poglądów
  • umiejętność mówienia nie, kiedy coś ci nie odpowiada (asertywność)

Pamiętaj też o relacjach w internecie:

  • łatwo tu o nieporozumienia i hejt
  • presja lajków może obniżać samoocenę
  • nie wysyłaj i nie publikuj niczego, czego wstydziłbyś się twarzą w twarz

Relacje z rodzicami i dorosłymi

[edytuj]

W dojrzewaniu częstsze są kłótnie z rodzicami, bo:

  • chcesz mieć więcej swobody
  • oni nadal chcą cię chronić
  • inaczej widzicie różne sprawy

Konflikty są w tym wieku normalne, ale ważne, by:

  • próbować rozmawiać spokojnie
  • nie obrażać się i nie wyzywać
  • słuchać argumentów drugiej strony
  • mówić o faktach i swoich uczuciach (na przykład: denerwuję się, kiedy nie mówicie mi wcześniej o planach)

Rodzice i inni dorośli:

  • nadal są dla ciebie najważniejszym wsparciem
  • mają obowiązek dbać o twoje bezpieczeństwo
  • mogą pomóc, kiedy nie radzisz sobie z emocjami lub relacjami

Jak dbać o siebie w tym czasie

[edytuj]

Żeby lepiej radzić sobie z dojrzewaniem, możesz:

  • dbać o sen, ruch i odpoczynek
  • rozwijać swoje zainteresowania i pasje
  • ograniczać porównywanie się z innymi (szczególnie w internecie)
  • uczyć się mówić o swoich potrzebach i granicach
  • szukać ludzi, przy których czujesz się sobą

Pamiętaj, że nie musisz być idealny. Każdy czasem popełnia błędy i uczy się na nich.

Kiedy szukać pomocy i do kogo się zwrócić

[edytuj]

Warto poprosić o pomoc, gdy:

  • przez dłuższy czas odczuwasz silny smutek lub lęk
  • masz problemy ze snem, nauką, koncentracją
  • często myślisz, że jesteś do niczego
  • pojawiają się myśli o zrobieniu sobie krzywdy
  • doświadczasz przemocy lub silnego wykluczenia w grupie

Możesz porozmawiać z:

  • rodzicami lub innymi bliskimi dorosłymi
  • wychowawcą
  • pedagogiem albo psychologiem szkolnym
  • lekarzem rodzinnym
  • telefonem zaufania dla dzieci i młodzieży (na przykład 116 111 w Polsce)

Proszenie o pomoc jest oznaką troski o siebie, a nie słabości. W dojrzewaniu każdy potrzebuje wsparcia innych.