Przejdź do zawartości

Etyka dla szkoły podstawowej/Kiedy i jak przeprosić, jak wybaczać

Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.

Kiedy i jak przeprosić, jak wybaczać

[edytuj]

Wprowadzenie

[edytuj]

Każdemu zdarza się kogoś zranić: słowem, żartem, zachowaniem. Czasem robimy to specjalnie, a czasem przypadkiem. Ważne jest, żeby umieć wtedy przeprosić. Zdarza się też, że to my jesteśmy zranieni. Wtedy pojawia się pytanie: czy i jak wybaczyć?

Kiedy warto przeprosić

[edytuj]

Warto przeprosić, gdy:

  • powiedziałeś coś, co kogoś zabolało,
  • wyśmiałeś czyjeś błędy, wygląd, rodzinę,
  • złamałeś umowę (np. wygadałeś czyjś sekret),
  • popchnąłeś kogoś, zabrałeś coś bez pytania,
  • zachowałeś się nie fair w zabawie lub grze,
  • widzisz, że ktoś przez ciebie jest smutny lub zły.

Nawet jeśli nie zrobiłeś czegoś specjalnie, możesz przeprosić za to, że druga osoba poczuła się źle.

Jak dobrze przeprosić

[edytuj]

Prawdziwe przeprosiny to coś więcej niż samo słowo przepraszam. Pomagają w tym cztery kroki:

Powiedz wyraźnie, za co przepraszasz

[edytuj]

Przykłady:

  • Przepraszam, że cię wyśmiałem przy innych.
  • Przepraszam, że popchnąłem cię na korytarzu.

Nazwij to, co rozumiesz

[edytuj]
  • Wiem, że mogło ci być bardzo przykro.
  • Rozumiem, że się zdenerwowałeś.

Napraw, co się da

[edytuj]
  • Mogę oddać ci rzecz, którą zepsułem albo pomóc ją naprawić.
  • Mogę przy innych powiedzieć, że źle się zachowałem.

Postaraj się nie powtarzać tego zachowania

[edytuj]
  • Zastanów się, co zrobisz inaczej następnym razem.

Czego lepiej unikać w przeprosinach:

  • przepraszam, ale sam mnie zdenerwowałeś,
  • no dobra, przepraszam, czy teraz już się nie gniewasz?

Takie słowa brzmią tak, jakby przeprosiny były na siłę.

Dlaczego przepraszać jest trudno

[edytuj]

Przeprosiny bywają trudne, bo:

  • wstydzimy się przyznać do błędu,
  • boimy się, że ktoś nas odrzuci,
  • chcemy udawać, że nic się nie stało.

Tymczasem przyznanie się do błędu pokazuje dojrzałość i szacunek do drugiej osoby.

Czym jest wybaczenie

[edytuj]

Wybaczyć to:

  • przestać chcieć się mścić,
  • nie wracać wciąż do tego samego z wyrzutami,
  • uznać, że druga osoba też może się mylić.

Wybaczenie nie zawsze znaczy to samo, co:

  • zapomnieć o wszystkim,
  • od razu znowu się przyjaźnić jak dawniej,
  • zgadzać się na krzywdzące zachowanie.

Czasem można wybaczyć, ale nadal bardziej uważać i chronić swoje granice.

Jak wybaczać innym

[edytuj]

Aby spróbować wybaczyć:

  • nazwij swoje uczucia: było mi bardzo przykro, czułem złość,
  • zobacz, czy druga osoba naprawdę żałuje i próbuje to naprawić,
  • daj sobie czas – nie musisz wybaczać od razu,
  • możesz powiedzieć: wybaczam ci, ale potrzebuję jeszcze trochę czasu, żeby znów ci zaufać.

Wybaczenie pomaga:

  • zmniejszyć złość i napięcie,
  • poprawić samopoczucie,
  • czasem uratować ważną relację.

Kiedy trzeba poprosić o pomoc

[edytuj]

Jeśli ktoś:

  • ciągle cię wyzywa, ośmiesza lub bije,
  • zmusza cię do rzeczy, których nie chcesz robić,
  • udaje, że przeprasza, a potem wciąż robi to samo,

koniecznie powiedz o tym dorosłemu (rodzicowi, wychowawcy, pedagogowi). Wybaczanie nie oznacza zgody na przemoc i krzywdę.

Podsumowanie

[edytuj]

Każdy popełnia błędy. Ważne jest, żeby umieć powiedzieć przepraszam, spróbować naprawić swój błąd i postarać się go nie powtarzać. Kiedy ktoś zrani ciebie, masz prawo do złości i smutku. Z czasem możesz spróbować wybaczyć, jeśli druga osoba naprawdę żałuje. W trudnych sytuacjach zawsze warto prosić o pomoc zaufanego dorosłego.