Przejdź do zawartości

Etyka dla szkoły podstawowej/Prawdomówność, dyskrecja i asertywność w codziennych sytuacjach

Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.

Prawdomówność, dyskrecja i asertywność w codziennych sytuacjach

[edytuj]

W relacjach z innymi ludźmi ważne są trzy umiejętności: prawdomówność, dyskrecja i asertywność. Pomagają one budować zaufanie, szacunek i poczucie bezpieczeństwa w domu, w klasie i wśród znajomych.

Prawdomówność – mówienie prawdy

[edytuj]

Prawdomówność to postawa, w której staramy się mówić prawdę, a nie kłamać ani oszukiwać. Dotyczy to zarówno słów, jak i zachowania.

Dlaczego prawdomówność jest ważna:

  • buduje zaufanie – inni wiedzą, że mogą na tobie polegać,
  • ułatwia życie – nie musisz pamiętać różnych wersji kłamstw,
  • pomaga rozwiązywać problemy, zamiast je ukrywać.

Przykłady z codziennych sytuacji:

  • przyznanie się do złej oceny zamiast chowania dzienniczka,
  • powiedzenie w domu, że rozbiło się szklankę, zamiast zwalać winę na rodzeństwo,
  • mówienie nauczycielowi prawdy o tym, czy odrobiłeś zadanie.

Mówienie prawdy nie oznacza jednak, że trzeba mówić wszystko zawsze i każdemu. Ważne jest także to, jak coś mówimy – z szacunkiem i taktem.

Dyskrecja – umiejętność zachowania tajemnicy

[edytuj]

Dyskrecja to umiejętność zachowania dla siebie informacji, które nie powinny być przekazywane dalej. Chodzi o to, by szanować cudzą prywatność.

Kiedy potrzebna jest dyskrecja:

  • kolega zwierza ci się ze swoich problemów rodzinnych,
  • koleżanka mówi ci, w kim się podkochuje,
  • rodzina przygotowuje niespodziankę urodzinową.

Osoba dyskretna:

  • nie rozpowiada cudzych tajemnic kolegom ani w internecie,
  • nie robi z czyichś problemów tematu do żartów,
  • wie, że niektóre sprawy nie są jej i nie musi o nich mówić innym.

Są jednak sytuacje wyjątkowe. Jeśli ktoś:

  • mówi, że chce sobie zrobić krzywdę,
  • jest bity, poniżany albo wykorzystywany,
  • jest w niebezpieczeństwie,

wtedy nie wolno milczeć. Trzeba powiedzieć o tym zaufanemu dorosłemu (rodzicowi, nauczycielowi, pedagogowi), nawet jeśli ktoś prosił o zachowanie tajemnicy. W takim przypadku ważniejsze jest czyjeś bezpieczeństwo niż dyskrecja.

Asertywność – szacunek do siebie i innych

[edytuj]

Asertywność to umiejętność mówienia o swoich uczuciach, potrzebach i granicach w sposób spokojny, ale stanowczy. Człowiek asertywny:

  • szanuje innych,
  • szanuje samego siebie,
  • umie powiedzieć „tak” i „nie” bez agresji.

Asertywność to nie to samo co:

  • agresja – czyli krzyk, obrażanie, zmuszanie innych,
  • uległość – czyli zgadzanie się na wszystko ze strachu lub dla świętego spokoju.

Przykłady asertywnych zachowań:

  • mówisz: „Nie chcę ściągać i nie dam ci mojego zeszytu na sprawdzianie”,
  • mówisz koledze: „Jest mi przykro, gdy mnie przezywasz. Proszę, przestań”,
  • odmawiasz udziału w wyśmiewaniu kogoś: „Nie będę w tym brać udziału, to nie jest w porządku”,
  • gdy ktoś namawia cię do czegoś niebezpiecznego (papierosy, alkohol, ryzykowne zabawy), mówisz: „Nie, nie chcę, to jest niezgodne z moimi zasadami”.

Asertywność pomaga bronić swoich praw i wartości, nie raniąc przy tym innych.

Jak łączą się prawdomówność, dyskrecja i asertywność

[edytuj]

Te trzy postawy często pojawiają się razem w codziennych sytuacjach.

Przykład 1: Koleżanka zwierza ci się ze swojego problemu rodzinnego i prosi, byś nikomu o tym nie mówił.

  • Prawdomówność – nie wymyślasz historii o niej, nie rozpowiadasz plotek.
  • Dyskrecja – nie mówisz innym o jej problemach.
  • Asertywność – jeśli ktoś cię wypytuje, możesz powiedzieć: „To nie jest moja sprawa, nie będę o tym mówić”, zamiast wymyślać kłamstwa.

Przykład 2: Koledzy namawiają cię, żebyś skłamał nauczycielowi w ich obronie.

  • Prawdomówność – decydujesz, że nie chcesz kłamać.
  • Asertywność – spokojnie mówisz: „Nie będę kłamał, nie chcę mieć z tego powodu kłopotów”.
  • Jeśli znasz szczegóły czyichś prywatnych spraw, zachowujesz też dyskrecję i nie opowiadasz o nich nauczycielowi bez potrzeby.

Przykład 3: Ktoś pyta cię o bardzo osobistą sprawę, o której nie chcesz mówić.

  • Prawdomówność – zamiast wymyślać historię, możesz powiedzieć: „Nie chcę o tym rozmawiać”.
  • Asertywność – bronisz swojej granicy w spokojny, ale jasny sposób.
  • Dyskrecja – chronisz własną prywatność.

Podsumowanie

[edytuj]

Prawdomówność, dyskrecja i asertywność pomagają:

  • budować zaufanie i dobre relacje,
  • szanować innych i samego siebie,
  • mądrze radzić sobie w trudnych sytuacjach.

W codziennym życiu warto ćwiczyć:

  • mówienie prawdy w sposób życzliwy,
  • umiejętność zachowania tajemnicy tam, gdzie to potrzebne,
  • spokojne wyrażanie swoich granic i odmowę, gdy coś jest sprzeczne z twoimi wartościami.

Dzięki tym postawom łatwiej jest tworzyć wokół siebie atmosferę szacunku i bezpieczeństwa.