Przejdź do zawartości

Etyka dla szkoły podstawowej/Prawo naturalne, sumienie i cnoty kardynalne

Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.

Prawo naturalne, sumienie i cnoty kardynalne

[edytuj]

Wprowadzenie

[edytuj]

Na lekcjach etyki często pojawiają się trzy pojęcia: prawo naturalne, sumienie i cnoty kardynalne. Pomagają one zrozumieć, skąd biorą się normy moralne, jak je stosować w życiu i jak pracować nad własnym charakterem.

Prawo naturalne – co to znaczy

[edytuj]

Prawo naturalne to idea, że istnieją pewne podstawowe zasady moralne:

  • wynikające z samej natury człowieka,
  • możliwe do poznania rozumem,
  • obowiązujące wszystkich ludzi, niezależnie od kraju, epoki i religii.

Przykładowe zasady, które często łączy się z prawem naturalnym:

  • nie wolno bez powodu pozbawiać życia niewinnej osoby,
  • nie wolno torturować i upokarzać ludzi,
  • należy szanować cudzą własność,
  • należy dotrzymywać umów,
  • trzeba dbać o słabszych i bezbronnych.

Prawo państwowe (konstytucje, ustawy) może być lepsze lub gorsze. W historii bywało tak, że prawo pozwalało na niewolnictwo czy dyskryminację. Według zwolenników prawa naturalnego takie przepisy są niesprawiedliwe, bo sprzeczne z godnością człowieka. Odwoływanie się do prawa naturalnego było ważnym argumentem w walce o prawa człowieka.

Sumienie – wewnętrzny głos oceny

[edytuj]

Sumienie to zdolność człowieka do:

  • rozpoznawania, co jest dobre, a co złe,
  • oceniania własnych czynów,
  • odczuwania wyrzutów sumienia lub spokoju po podjętej decyzji.

Można powiedzieć, że sumienie to wewnętrzny sędzia, który:

  • przed działaniem podpowiada: tego nie rób, to jest niewłaściwe lub zachęca do dobra,
  • po działaniu ocenia: zrobiłem dobrze lub zrobiłem źle.

Sumienia nie można „zobaczyć”, ale jego działanie odczuwamy w postaci:

  • niepokoju i wstydu, gdy zachowaliśmy się źle,
  • ulgi i spokoju, gdy postąpiliśmy uczciwie, nawet jeśli było trudno.

Sumienie trzeba kształtować. Pomagają w tym:

  • rozmowy z mądrymi ludźmi,
  • refleksja nad skutkami własnych czynów,
  • poznawanie zasad moralnych (np. praw człowieka, zasad sprawiedliwości),
  • gotowość do przyznania się do błędu.

Sumienie można też zagłuszać, gdy:

  • wielokrotnie powtarzamy złe zachowanie,
  • usprawiedliwiamy wszystko: inni też tak robią, nic się nie stało,
  • unikamy refleksji i rozmowy o własnych błędach.

Cnoty kardynalne

[edytuj]

Cnoty to trwałe dobre cechy charakteru, które ułatwiają postępowanie zgodnie z rozumem i sumieniem. Cnoty kardynalne (główne) to cztery podstawowe postawy, o których mówili już filozofowie starożytni:

  • roztropność,
  • sprawiedliwość,
  • męstwo,
  • umiarkowanie.

Tworzą one fundament do rozwijania innych dobrych cech.

Roztropność

[edytuj]

Roztropność to umiejętność mądrego podejmowania decyzji. Oznacza:

  • myślenie o skutkach swoich działań,
  • odróżnianie tego, co ważne, od tego, co błahe,
  • wybieranie właściwego środka do dobrego celu,
  • umiejętność powiedzenia: zatrzymaj się, przemyśl to.

Przykład: zanim coś opublikujesz w internecie, zastanawiasz się, jakie to może mieć skutki dla ciebie i innych.

Sprawiedliwość

[edytuj]

Sprawiedliwość to postawa, w której:

  • każdemu starasz się dać to, co mu się należy,
  • respektujesz prawa innych,
  • dotrzymujesz umów i zobowiązań,
  • nie faworyzujesz niesprawiedliwie jednych kosztem drugich.

Przykład: dzieląc zadania w grupie, nie zrzucasz wszystkiego na jedną osobę, tylko starasz się o uczciwy podział.

Męstwo

[edytuj]

Męstwo (odwaga moralna) to zdolność do:

  • robienia dobra mimo lęku,
  • znoszenia trudności i przeciwności,
  • przeciwstawiania się złu, nawet jeśli grozi to nieprzyjemnościami.

Przykład: stajesz w obronie kogoś, komu dokuczają, choć wiesz, że możesz stracić popularność w grupie.

Umiarkowanie

[edytuj]

Umiarkowanie to panowanie nad sobą w korzystaniu z przyjemności i dóbr materialnych. Oznacza:

  • niewpadanie w skrajności,
  • umiejętność powiedzenia sobie: dość,
  • rozsądne korzystanie z jedzenia, zakupów, gier, internetu.

Przykład: potrafisz odłożyć telefon, żeby zająć się nauką lub odpoczynkiem, choć korzystanie z niego jest przyjemne.

Jak te pojęcia łączą się ze sobą

[edytuj]

Można spojrzeć na te trzy elementy jako na współpracujące części jednego systemu moralnego:

  • prawo naturalne – pokazuje obiektywne zasady dobra i zła, wynikające z natury człowieka i jego godności,
  • sumienie – stosuje te zasady do konkretnych sytuacji w twoim życiu, podpowiadając, co robić,
  • cnoty kardynalne – kształtują charakter tak, abyś potrafił na co dzień żyć zgodnie z tym, co rozpoznajesz jako dobre.

Bez znajomości zasad trudno działać mądrze. Bez sumienia trudno zastosować zasady do własnych wyborów. Bez cnót trudno wytrwać w dobrym postępowaniu, szczególnie gdy jest trudno lub niepopularnie.

Podsumowanie

[edytuj]

Prawo naturalne przypomina, że istnieją podstawowe zasady moralne, które powinny obowiązywać wszystkich ludzi. Sumienie pomaga je odczytać i zastosować w konkretnych sytuacjach. Cnoty kardynalne – roztropność, sprawiedliwość, męstwo i umiarkowanie – to cechy charakteru, które umożliwiają konsekwentne życie zgodne z tym, co rozpoznajemy jako dobro. Razem tworzą one ważny punkt odniesienia w refleksji etycznej i w codziennych wyborach.