Przejdź do zawartości

Etyka dla szkoły podstawowej/Sumienie – jak rozumieć jego głos

Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.

Sumienie – jak rozumieć jego głos

[edytuj]

Wprowadzenie

[edytuj]

Każdy człowiek podejmuje decyzje: co powiedzieć, jak się zachować, czy coś zrobić, czy z czegoś zrezygnować. W takich sytuacjach pomaga nam sumienie. W etyce zastanawiamy się, czym ono jest i jak rozumieć jego głos.

Czym jest sumienie

[edytuj]

Sumienie to wewnętrzna zdolność człowieka do oceniania swojego postępowania jako dobrego lub złego. Można powiedzieć, że to taki wewnętrzny sędzia, który:

  • ostrzega przed złem (nie rób tego, to będzie niesprawiedliwe)
  • zachęca do dobra (pomóż, zareaguj, powiedz prawdę)
  • przypomina o skutkach naszych wyborów

Sumienie nie jest zwykłym uczuciem, ale łączy w sobie uczucia, wiedzę i wartości, które uznajemy.

Jak „mówi” sumienie

[edytuj]

Sumienie nie mówi ludzkim głosem. Odbieramy je raczej jako:

  • niepokój, gdy mamy zamiar zrobić coś złego
  • wewnętrzne ostrzeżenie: lepiej tego nie rób
  • wyrzuty po złym czynie (poczucie winy, wstyd)
  • spokój i satysfakcję po uczciwym zachowaniu

Przykłady:

  • gdy skusi cię, żeby ściągać na sprawdzianie, możesz poczuć napięcie i dyskomfort
  • gdy obronisz kogoś wyśmiewanego, możesz czuć wewnętrzną dumę i spokój, nawet jeśli było trudno

Czy sumienie może się mylić

[edytuj]

Sumienie nie zawsze podpowiada od razu najlepiej. Może:

  • być „zagłuszane” przez silne emocje (złość, zazdrość, strach)
  • być „osłabione”, gdy często powtarzamy złe zachowania i przyzwyczajamy się do nich
  • mieć za mało „materiału”, jeśli mało wiemy o skutkach naszych działań

Dlatego ważne jest, by sumienie kształtować, a nie tylko „słuchać się” go bez refleksji.

Jak kształtować sumienie

[edytuj]

Sumienie rozwija się przez całe życie. Pomaga w tym:

  • poznawanie norm moralnych (w domu, w szkole, na etyce)
  • rozmowy z mądrymi, zaufanymi dorosłymi
  • zastanawianie się nad skutkami swoich czynów: kto na tym zyskuje, kto traci
  • uczenie się na błędach – własnych i cudzych
  • refleksja: czy chciałbym, żeby inni tak samo postąpili wobec mnie?

Im lepiej znamy dobro i zło oraz ich konsekwencje, tym trafniej sumienie potrafi oceniać sytuacje.

Co robić, gdy głos sumienia jest niejasny

[edytuj]

Czasem nie wiemy, co jest słuszne. Warto wtedy:

  • zatrzymać się i nie podejmować decyzji pod wpływem chwili
  • zadać sobie pytania:
    • czy ktoś może przez to zostać skrzywdzony?
    • czy chciałbym, żeby zrobiono tak wobec mnie?
    • co bym pomyślał o kimś, kto zrobiłby to samo?
  • porozmawiać z kimś zaufanym (rodzicem, nauczycielem, pedagogiem)
  • poszukać informacji – może brakuje nam wiedzy o sytuacji

Lepiej chwilę się zastanowić niż później długo żałować swojej decyzji.

Wyrzuty sumienia – po co są

[edytuj]

Gdy zrobimy coś złego, sumienie może powodować:

  • poczucie winy
  • wstyd
  • smutek z powodu wyrządzonej krzywdy

Te uczucia są sygnałem, że:

  • trzeba uznać swój błąd
  • przeprosić i, jeśli to możliwe, naprawić szkodę
  • spróbować zachować się inaczej następnym razem

Wyrzuty sumienia nie są po to, żeby nas zniszczyć, ale żeby pomóc zmienić się na lepsze.

Podsumowanie

[edytuj]

Sumienie to wewnętrzna zdolność oceniania własnych czynów. Jego głos słyszymy jako niepokój przed złem i spokój po dobrze podjętej decyzji. Aby sumienie dobrze działało, trzeba je kształtować: poznawać normy moralne, uczyć się na doświadczeniach, rozmawiać z innymi i zastanawiać się nad skutkami swoich wyborów. Dzięki temu sumienie staje się ważnym przewodnikiem w życiu.