Podstawy teorii muzyki/Krzyżyki i bemole

Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania


Do tej pory zajmowaliśmy się tylko białymi klawiszami fortepianu. Teraz poznamy dźwięki odpowiadające czarnym klawiszom.

Aby poznać ich zapis nutowy, wprowadzimy znaki chromatyczne: krzyżyk i bemol.

Krzyżyk[edytuj]

Znak krzyżyka (♯) umieszczony przed nutą podnosi jej wysokość o pół tonu.


\relative c' { f_\markup{F} s fis_\markup{fis} }

Nazwy nut z krzyżykiem tworzy się przez dodanie do alfabetycznej nazwy nuty końcówki -is. Np. C♯ to cis, D♯ to dis, F♯ to fis itd.

Bemol[edytuj]

Znak bemola (♭) przed nutą obniża jej wysokość o pół tonu.


\relative g' { g_\markup{G} s ges_\markup{ges} }

Nazwy nut z bemolem tworzy się przez dodanie -es. B♭ to bes, G♭ to ges, D♭ to des. Wyjątkiem są nuty A , E oraz H: E♭ to po prostu es, a A♭ – as H , nie ma dźwięku Hes tylko B.

Kasownik[edytuj]

Znaki chromatyczne mogą być umieszczone bezpośrednio przed nutą. Obowiązują wtedy do końca taktu lub do znaku kasownika (♮).


\relative c'' {
s \cadenzaOn ges_\markup{ges} s ges_\markup{ges} s g_\markup{G} s g_\markup{G} \cadenzaOff}

Mogą one także występować przy kluczu – określają wtedy tonację i obowiązują w całym utworze (chyba że są tymczasowo odwoływane przez kasownik).


\relative c'' {
\key f \major
s \cadenzaOn bes_\markup{bes} s b_\markup{B} s b_\markup{B} s bes_\markup{bes} \cadenzaOff}

Zobacz też[edytuj]