Narrator zachęca dzieci, by poszły za miasto na wzgórze do kapliczki i modliły się do Maryi o szczęśliwy powrót ojca-kupca, który długo nie wraca z wyprawy. Dzieci boją się o tatę (dzikie zwierzęta, zbójcy).
Modlitwę przerywa odgłos wozów. Dzieci biegną do drogi – to rzeczywiście tata wraca. Wita je, pyta o dom, rozdaje drobne podarki (np. rodzynki). Wszyscy są szczęśliwi, a wozy mają jechać do domu.
Nagle na drodze staje banda uzbrojonych zbójców (jest ich dwunastu). Dzieci tulą się do ojca. Ojciec, przerażony, prosi o litość: niech zabiorą towary, ale oszczędzą jego i dzieci.
Zbójca mówi, że to zasługa modlitwy dzieci. Słysząc ją w lesie, przypomniał sobie własną żonę i małe dziecko, które kiedyś zostawił. Poczuł litość i strach przed złem, które robi. Prosi dzieci, by czasem pomodliły się też za jego duszę.
