Poznajemy pana Tomasza – starszego, zamożnego mecenasa, który od lat prowadzi spokojny, regularny tryb życia. Jest kulturalny, lubi sztukę, bywa w teatrach i na koncertach.
Bohater ma jedno „dziwactwo”: nienawidzi katarynek. Nazywa je hałaśliwymi i męczącymi. Płaci stróżowi, by nie wpuszczał kataryniarzy na podwórze, dzięki czemu ma ciszę.
Do mieszkania naprzeciw wprowadzają się dwie ubogie kobiety (szyją na utrzymanie) oraz ok. ośmioletnia dziewczynka. Dziecko jest ciche, smutne, nie bawi się jak inne. Pan Tomasz obserwuje je i dziwi się jej zachowaniu.
Pewnego dnia mecenas zauważa, że dziecko patrzy w słońce bez reakcji. Rozumie, że dziewczynka nie widzi. Dowiadujemy się, że straciła wzrok po chorobie (gorączce). Żyje w zamknięciu i przygnębieniu.
Kiedy pewnego dnia na podwórze wchodzi kataryniarz (przez pomyłkę nowego stróża), pan Tomasz chce go wygonić. Zatrzymuje go jednak widok: niewidoma dziewczynka cieszy się muzyką, tańczy i płacze z radości. To pierwszy moment, gdy widać w niej szczęście.
Mecenas, poruszony, nie karze stróża. Przeciwnie – postanawia płacić mu, żeby wpuszczał kataryniarzy. Daje też pieniądze grajkowi. Następnie szuka adresów najlepszych okulistów, bo chce realnie pomóc dziecku.
