Piotr poślubia bogatą pannę z miasta (posag: „cztery wsie”). Przed ślubem podpisują intercyzę, która gwarantuje jej wysoki standard życia, a Piotra naraża na stratę posagu w razie rozstania. Już tu widać, że związek jest bardziej interesem niż miłością.
Żona wybrzydza na niewygody (np. karoca bez resorów), wymusza zakup nowej, „angielskiej”. Zabiera masę bagaży i zwierzęta (pieska, ptaszka), a mąż ledwo się mieści. Już w drodze krytykuje wszystko, żąda większej służby i luksusów.
Po przyjeździe na wieś żona pogardza dotychczasowym porządkiem. Chce wielu osobnych pokoi (garderoby, bawialnie, pokoje dla służby), narzuca styl francuski w domu i angielski w ogrodzie. Piotr ustępuje dla świętego spokoju, choć koszty rosną.
Żona urządza huczne przyjęcie z pokazem fajerwerków. W trakcie zabawy zapala się stodoła. Goście nie przejmują się pożarem, a Piotr sam gasi ogień. Potem jeszcze staje się obiektem żartów.
Piotr próbuje mówić o kosztach, ale żona powołuje się na posag („cztery wsie”). On stwierdza gorzko, że nawet osiem nie wystarczyłoby na jej zachcianki. Ostatecznie zgadza się na wyjazd do miasta, gdzie rozrzutność trwa dalej. Nie myśli o rozwodzie, bo straciłby posag.
Piotr – narrator-opowiadający o swoim małżeństwie; szlachcic, naiwny i uległy, żeni się dla majątku, a potem cierpi przez rozrzutność żony.
Żona modna – bogata mieszczanka; próżna, zapatrzona w modę i cudzoziemszczyznę, roszczeniowa; traktuje wieś i męża jak narzędzia do realizacji luksusowego stylu życia.
Przyjaciel Piotra – pretekst do opowieści (słuchacz).
Goście i służba – tło satyry: pokazują obyczaje, snobizm i chaos „modnego” życia.
