Astrofizyka/Wielki rozkład kanoniczny

Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.

Mechanika statystyczna (lub fizyka statystyczna) to gałąź fizyki, zajmująca się układami wielu oddziałujących ciał. Specyfiką tej teorii jest jej metoda. Fizyczną podstawą mechaniki statystycznej jest termodynamika fenomenologiczna.

Z mechaniki statystycznej można wydzielić teorię stanów równowagi termodynamicznej. Ta teoria jest daleko bardziej rozwinięta, niż teoria nierównowagowa. Powszechnie używa się tu tzw. formalizmu sumy statystycznej.


[edytuj] Entropia mikroskopowa, czynnik Boltzmanna i suma statystyczna

Podstawą mechaniki statystycznej (fizyki statystycznej) jest definicja entropii pochodząca od Boltzmannna:

Entropia mikroskopowa układu jest proporcjonalna do logarytmu liczby mikroskopowych stanów układu.

Współczynnik proporcjonalności oznaczany przez k nazywany jest stałą Boltzmanna. Z tej definicji wynika, że gdy układ w stanie mikroskopowym o energii E jest w równowadze termicznej z termostatem o temperaturze T (β=1/kT) to prawdopodobieństwo tego stanu jest proporcjonalne do

\exp\left(-\beta E\right)

tą wielkość nazywmy czynnikiem Bolzmanna. Te wszystkie prawdopodobieństwa dla różnych stanów mikroskopowych muszą dać jedność. Definiuje to sumę statystyczną:

Z = \sum_i \exp\left(-\beta E_i\right)

gdzie Ei jest energią i-tego stanu mikroskopowego. Suma statystyczna jest miarą liczby stanów dostępnych dla układu fizycznego. Prawdopodobieństwo znalezienia się układu w poszczególnym stanie (i) w temperaturze T z energią Ei jest równe

p_i = \frac{\exp(-\beta E_i)}{Z}

[edytuj] Związki z termodynamiką

Suma statystyczna może posłużyć do wyliczenia wartości oczekiwanej (średniej) dowolnej mikroskopowej wielkosci. Tak dla przykładu, średnia mikroskopowa energia E jest interpretowana jako energia wewnętrzna (U) z termodynamiki. Tak więc,

\langle E\rangle={\sum_i E_i e^{-\beta E_i}\over Z}=-{dZ\over d\beta}/Z

wraz z interpretacją <E> jako U, daje następującą definicję energii wewnętrznej:

U\colon = -{d\ln Z\over d \beta}.

Entropię określamy z wzoru (entropia)

{S\over k} = - \sum_i p_i \ln p_i = \sum_i {e^{-\beta E_i}\over Z}(\beta E_i+\ln Z) = \ln Z + \beta U

który daje

-\frac{\ln(Z)}{\beta} = U - TS = F

gdzie F jest energią swobodną układu fizycznego, stąd

Z=e^{-\beta F}\,

Mając zdefiniowane podstawowe potencjały termodynamiczne U (energia wewnętrzna), S (entropia) i F (energia swobodna) można otrzymać wszystkie wielkości termodynamiczne opisujące układ fizyczny.

[edytuj] Zmienna liczba cząstek

W przypadku gdy liczba cząstek nie jest zachowana, należy wprowadzić potencjał chemiczny, μj, j=1,...,n i zamienić sumę statystyczną na

Z = \sum_i \exp\left(\beta \left[\sum_{j=1}^n \mu_j N_{ij}-E_i\right ]\right)

gdzie Nij jest liczbą cząstek rodzaju jth w i-tym stanie mikroskopowym.


energia swobodna Helmholtza: F = - {\ln Z\over \beta}
energia wewnętrzna: U = -\left( \frac{\partial\ln Z}{\partial\beta} \right)_{N,V}
ciśnienie: P = -\left({\partial F\over \partial V}\right)_{N,T}= {1\over \beta} \left( \frac{\partial \ln Z}{\partial V} \right)_{N,T}
entropia: S = k (\ln Z + \beta U)\,
energia swobodna Gibbsa: G = F+PV=-{\ln Z\over \beta} + {V\over \beta} \left( \frac{\partial \ln Z}{\partial V}\right)_{N,T}
entalpia: H = U + PV\,
ciepło właściwe (stała objętość): C_V = \left( \frac{\partial U}{\partial T} \right)_{N,V}
ciepło właściwe (stałe ciśnienie): C_P = \left( \frac{\partial U}{\partial T} \right)_{N,P}
potencjał chemiczny: \mu_i = -{1\over \beta} \left( \frac{\partial \ln Z}{\partial N_i} \right)_{T,V,N}

To samo z użyciem wielkiego zespołu kanonicznego:

U = \sum_i E_i \frac{\exp(-\beta (E_i-\sum_j \mu_j N_{ij}))}{Z}
N_j = \sum_i N_{ij} \frac{\exp(-\beta (E_i-\sum_i \mu_j N_{ij}))}{Z}
energia swobodna Gibbsa: G = - {\ln Z\over \beta}
energia wewnętrzna: U = -\left( \frac{\partial\ln Z}{\partial\beta} \right)_{\mu}+\sum_i{\mu_i\over\beta}\left({\partial \ln Z\over \partial \mu_i}\right )_{\beta}
liczba cząstek: N_i={1\over\beta}\left({\partial \ln Z\over \partial \mu_i}\right)_\beta
entropia: S = k (\ln Z + \beta U- \beta \sum_i \mu_i N_i)\,
energia wewnętrzna Helmholtza: F = G+\sum_i \mu_i N_i=-{\ln Z\over \beta} +\sum_i{\mu_i\over \beta} \left( \frac{\partial \ln Z}{\partial \mu_i}\right)_{\beta}