Matematyka dla liceum/Funkcje i ich własności/Dziedzina funkcji

Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.

[edytuj] Własności funkcji

Dla każdej funkcji możemy podać jej własności. Są nimi:

  • dziedzina funkcji
  • zbiór wartości funkcji
  • miejsca zerowe funkcji
  • zbiór tych argumentów, dla których funkcja jest dodatnia
  • zbiór tych argumentów, dla których funkcja jest ujemna
  • monotoniczność
  • najmniejsza i największa wartość funkcji
  • różnowartościowość
  • parzystość
  • nieparzystość
  • okresowość

[edytuj] Dziedzina funkcji

Definicja
DEFINICJA

Dziedziną funkcji nazywamy zbiór wszystkich argumentów x, dla których funkcja ta jest określona.

Dziedzinę funkcji f najczęściej oznaczamy przez Df.

[edytuj] Wyznaczanie dziedziny funkcji

Podczas wyznaczania dziedziny funkcji musimy pamiętać, że:

  • dzielenie przez zero jest niewykonalne, w przypadku ułamka mianownik musi być różny od 0,
  • liczba podpierwiastkowa nie może być ujemna
  • liczba podpierwiastkowa w mianowniku pewnego ułamka musi być liczbą dodatnią

Kiedy wyznaczamy dziedzinę pewnej funkcji, staramy się patrzeć prościej na to, co widzimy. Czyli kiedy zobaczymy taki prosty wzór:

f(x) = \frac{x^2}{x+2}

Nasz tok rozumowania będzie wyglądał tak:

  1. Jest to po prostu ułamek \frac{a}{b}, dlatego mianownik (czyli b) ma być różne od zera
  2. Zauważamy, że a = x2. Zastanawiamy się, czy jest tu jakiś ułamek lub pierwiastek, lecz na szczęście nie ma. Zatem w tym przypadku x \in \mathbb{R}
  3. Patrzymy na mianownik. Mamy b = x + 2. Niestety, ponieważ jest to mianownik (pamiętamy „nigdy cholero nie dziel przez zero!”), musimy założyć, że b \neq 0, czyli x+2 \neq 0 \implies x \neq -2.
  4. Na koniec podsumowujemy wszystko. Czyli odrzucamy wszystkie x, które zostały odrzucone w którymś punkcie. Czyli otrzymujemy x \neq -2, zatem dziedziną będzie D_f = R \backslash \{-2\} .

Spójrzmy teraz na bardziej skomplikowany

f(x) = \frac{\sqrt{x-3}^2}{\sqrt{x}(x-4)(x-3)}

I znowu banał...

  1. Mamy ułamek \frac{a}{b}, gdzie a może być dowolne, a b różne od zera
  2. Patrzymy na licznik a. I znowu mamy a = c2. Ponieważ kwadraty nas nie interesują, nie wpływają na dziedzinę funkcji patrzymy na c:
    • No i mamy c = \sqrt{x-3}. Wiemy, że liczba podpierwiastkowa (w tym przypadku x − 3) musi być nieujemna, więc rozwiązujemy nierówność x x - 3 \geq 0 i po prostym przekształceniu otrzymujemy x \geq 3
  3. Teraz patrzymy na mianownik b = d \cdot e \cdot f, który ma być różny od 0. Wykorzystujemy własności mówiącą, że iloczyn pewnych liczb wynosi zero, gdy któraś z tych liczb jest równa 0. Czyli w skrócie d \cdot e \cdot f = 0 \iff d = 0 \or e=0 \or f=0. I rozwiązujemy, wykluczając te liczby:
    • d = 0 \implies \sqrt{x}=0 \implies x=0
    • e = 0 \implies x-3 = 0 \implies x=3
    • f =0 \implies x-4 = 0 \implies x=4
    Zatem  x \neq 0 ,  x \neq 3 ,  x \neq 4. Ponadto, aby wyrażenie \sqrt{x} miało sens, x nie może być liczbą ujemną, zatem x \geq 0.
  4. I podsumowujemy:  x \geq 3, x \geq 0,  x \neq 0 ,  x \neq 3 ,  x \neq 4. Zatem  D_f = (3;+\infty) \backslash \{4\} .

Suma przedziałów (1).png

Przykład 1. Określmy dziedzinę funkcji  f(x) = \frac{1}{x} . Wyrażenie  \frac{1}{x} ma sens liczbowy jedynie wtedy, gdy  x \neq 0 , ponieważ gdyby x było równe zeru musielibyśmy wykonać dzielenie przez 0, a wszyscy dobrze wiemy, że nie wolno dzielić przez 0 (1:0 nie ma sensu liczbowego). Wobec czego możemy wywnioskować, że  D_f=\mathbb{R} \backslash \{0\} .

Przykład 2.  f(x)=\frac{3x+2}{(x-1)(x-2)} Aby określić dziedzinę musimy wyznaczyć te wartości x, dla których mianownik jest różny od zera, a następnie wykluczyć te liczby z dziedziny:

(x − 1)(x − 2) = 0
z własności iloczynu wiemy, że iloczyn ma wartość zero, jeśli którykolwiek z czynników ma wartości zero. Wobec czego:
x − 1 = 0 lub x − 2 = 0
x = 1 lub x = 2

Czyli  D_f=\mathbb{R} \backslash \{1,2\} .

Przykład 3.  f(x)=\frac{2x+2}{\sqrt{x-2}} Ponieważ liczba podpierwiastkowa musi być liczbą nieujemną, ponadto mianownik nie może być równy zeru, więc liczba podpierwiastkowa musi być większa od zera. Czyli  x-2>0 \Rightarrow x>2, a wtedy  D_f=(2;+\infty) .

Przykład 4.  f(x)=\frac{1}{x^2+4} Mianownik musi być różny od zera, wobec czego  x^2+4 \neq 0 \Rightarrow x^2 \neq -4 . Ponieważ kwadrat dowolnej liczby rzeczywistej jest nieujemny (czyli zawsze x^2 \geq 0), więc x2 nigdy nie będzie równy liczbie -4. Otrzymujemy  D_f=\mathbb{R} .