Śpiewnik/Alpuhara

Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Muzyka[edytuj]

Autor: nieznany


\version "2.20.0"

\header {
   title = "Alpuhara"
   poet = "Słowa: Adam Mickiewicz"
   composer = "Muzyka: autor nieznany"
   tagline = ""
}
\score{
\new Staff {
\relative c''{
    \key c \major
	\time 4/4
	\tempo 4 = 130
	\autoBeamOff
		a4 a8. a16 b4. b8 | c4 c8. c16 b4. a8 |
		gis4 gis8. gis16 e4 fis8. gis16 | a2 a4 r |
		a4 a8. a16 a4. b8 | c4 c8. c16 b4. a8 |
		gis4 e'8. e16 e,4 fis8. gis16 | a2 a4 r |
		
		c4 c8. c16 c4 g | d'4 d8. d16 d4 g, |
		d'4 d8. d16 d4 c8. d16 | e4( d) c( b) |
		a4 a8. a16 a4. b8 | c4 c8. c16 b4. a8 |
		gis4 e'8. e16 e,4 fis8. gis16 | a2 a4 r |
	}

    \addlyrics { \small {
Już w_gru -- zach le -- żą Mau -- rów po -- sa -- dy,
Na -- ród ich dźwi -- ga że -- la -- za,
Bro -- nią się je -- szcze twie -- rdze Gre -- na -- dy,
::A -- le w_Gre -- na -- dzie za -- ra -- za.

Bro -- ni się je -- szcze z_wież Al -- pu -- ha -- ry
Al -- man -- zor z_ga -- rstką ry -- ce -- rzy,
Hi -- szpan pod mia -- stem za -- tknął sztan -- da -- ry,
Ju -- tro do sztu -- rmu u -- de -- rzy.
    } }
}
	\midi{}
	\layout{}
}


Źródło: Pieśniarz polski : Zbiór melodyi swojskich, aryi, dumek, krakowiaków, marszów, kujawiaków, obertasów itd., Karol Miarka (wyd.), Mikołów : K. Miarka, 1903, s.  270–271.

Tekst[edytuj]

Autor: Adam Mickiewicz

1. Już w gruzach leżą Maurów posady,
Naród ich dźwiga żelaza,
Bronią się jeszcze twierdze Grenady,
Ale w Grenadzie zaraza.

2. Broni się jeszcze z wież Alpuhary
Almanzor z garstką rycerzy,
Hiszpan pod miastem zatknął sztandary,
Jutro do szturmu uderzy.

3. O wschodzie słońca ryknęły śpiże,
Rwą się okopy, mur wali,
Już z minaretów błysnęły krzyże,
Hiszpanie zamku dostali.

4. Jeden Almanzor, widząc swe roty
Zbite w upornej obronie,
Przerznął się między szable i groty,
Uciekł i zmylił pogonie.

5. Hiszpan na świeżej zamku ruinie,
Pomiędzy gruzy i trupy,
Zastawia ucztę, kąpie się w winie,
Rozdziela brańce i łupy.

6. Wtem straż odźwierna wodzom donosi,
Że rycerz z obcej krainy
O posłuchanie co rychlej prosi,
Ważne przywożąc nowiny.

7. Był to Almanzor, król muzułmanów:
Rzucił bezpieczne ukrycie,
Sam się oddając w ręce Hiszpanów,
I tylko błaga o życie.

8. „Hiszpanie, woła, na waszym progu
Przychodzę czołem uderzyć,
Przychodzę służyć waszemu Bogu,
Waszym prorokom uwierzyć.

9. Niechaj rozgłosi sława przed światem,
Że Arab, że król zwalczony,
Swoich zwycięzców chce zostać bratem,
Wasalem obcej korony“.

10. Hiszpanie męstwo cenić umieją;
Gdy Almanzora poznali,
Wódz go uścisnął, inni koleją
Jak towarzysza witali.

11. Almanzor wszystkich wzajemnie witał,
Wodza najczulej uścisnął,
Objął za szyję, za ręce chwytał,
Na ustach jego zawisnął.

12. A wtem osłabnął, padł na kolana,
Ale rękami drżącemi
Wiążąc swój zawój do nóg Hiszpana,
Ciągnął się za nim po ziemi.

13. Spojrzał dokoła, wszystkich zadziwił,
Zbladłe, zsiniałe miał lice,
Śmiechem okropnym usta wykrzywił,
Krwią mu nabiegły źrenice.

14. „Patrzcie, o giaury! jam siny, blady,
Zgadnijcie, czyim ja posłem?
Jam was oszukał, — wracam z Grenady,
Ja wam zarazę przyniosłem!

15. „Pocałowaniem wszczepiłem w duszę
Jad, co was będzie pożerać,
Pójdźcie i patrzcie na me katusze,
Wy tak musicie umierać!“

16. Rzuca się, krzyczy, ściąga ramiona,
Chciałby uściśnieniem wiecznem
Wszystkich Hiszpanów przykuć do łona;
Śmieje się — śmiechem serdecznym.

17. Śmiał się, — już skonał, — jeszcze powieki,
Jeszcze się usta nie zwarły,
I śmiech piekielny został na wieki
Do zimnych liców przymarły.

18. Hiszpanie trwożni z miasta uciekli,
Dżuma za nimi w ślad biegła;
Z gór Alpuhary nim się wywlekli,
Reszta ich wojska poległa.


Źródło: Adam Mickiewicz, Konrad Wallenrod, Warszawa : Instytut Wydawniczy „Bibljoteka Polska“, 1922.