Chiński/O języku chińskim

Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

^Spis treści^


Flag of the People's Republic of China.svg
Flag of the Republic of China.svg
Flag of Singapore.svg
中华人民共和国 (中国)
中華民國 (台灣)
新加坡共和国 (新加坡)
Chińska Republika Ludowa
(Chiny)
Republika Chińska
(Tajwan)
Singapur
Map-Chinese World.png
Strefa wpływów kultury chińskiej.

Język chiński należy do rodziny języków sinotybetańskich; jest on językiem tonicznym, co oznacza, że wysokość tonu determinuje znaczenie słowa. W rzeczywistości pod nazwą tą kryje się kilkanaście różnych języków, z których najpopularniejszy to „standardowy mandaryński” (汉语, 华语 lub 中文). Mandaryński jest językiem oficjalnym w Chińskiej Republice Ludowej, Republice Chińskiej, jednym z czterech oficjalnych języków Singapuru i jednym z sześciu oficjalnych języków Organizacji Narodów Zjednoczonych. To właśnie tego języka naucza ten podręcznik.

Język chiński uważany jest za trudny, głównie ze względu na odrębną gramatykę, różną od tej, którą znamy z języków europejskich, a także brak tradycyjnego alfabetu – po dziś dzień język chiński opiera się na zapisie znakowym (汉字). Istnieją przy tym dwa zestawy znaków chińskich: uproszczone (简体字) i tradycyjne (繁體字). Zapis tradycyjny, jak sama nazwa wskazuje, używany był już od historycznych czasów w Chinach. Obecnie stosuje się go w Hongkongu, Makau, na Tajwanie i wśród emigracji chińskiej. Uproszczone znaki są rezultatem reform w Chinach kontynentalnych i używane są obecnie w ChRL oraz Singapurze. Istnieje wiele różnic pomiędzy tymi systemami, które powodują, że większość Chińczyków jest w stanie pisać tylko w jednym z nich, choć są w stanie odczytać oba pisma. W tym podręczniku prezentowane są równolegle oba zapisy; zaleca się jednak naukę pisania tylko jednego, wybranego zastawu, natomiast czytanie obu.

Celem ułatwienia nauki i odczytu języka chińskiego, doczekał się on opracowania różnorodnych systemów jego zapisu, m.in. w alfabecie łacińskim. Najpopularniejszy, używany obecnie w ChRL, znany jest jako pinyin (拼音). Wszystkie przykłady i słownictwo zawarte w tym podręczniku podawane są wraz z tą transliteracją.