Szachy/Partia włoska

Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Chess zhor 26.png
Chess zver 26.png
a8 b8 c8 d8 e8 f8 g8 h8
a7 b7 c7 d7 e7 f7 g7 h7
a6 b6 c6 d6 e6 f6 g6 h6
a5 b5 c5 d5 e5 f5 g5 h5
a4 b4 c4 d4 e4 f4 g4 h4
a3 b3 c3 d3 e3 f3 g3 h3
a2 b2 c2 d2 e2 f2 g2 h2
a1 b1 c1 d1 e1 f1 g1 h1
Chess zver 26.png
Chess zhor 26.png
Partia włoska

Partia włoska – otwarcie szachowe, które charakteryzuje się posunięciami:

1.e4 e5
2.Sf3 Sc6
3.Gc4 Gc5

Partia włoska, nazywana również giuoco piano, co po włosku oznacza spokojną grę, jest debiutem otwartym. W klasyfikacji encyklopedii otwarć szachowych jest oznaczona kodami ECO C50-C54.

Pierwsze opisy tego debiutu były zawarte w manuskrypcie z Getyngii (ok. 1490 roku) i książce Luisa Luceny z 1497 roku. Do końca XIX wieku była jednym z najpopularniejszych sposobów rozgrywania początkowej fazy partii. Stosowali ją powszechnie dziewiętnastowieczni mistrzowie, między innymi Louis de la Bourdonnais, Paul Morphy i Adolf Anderssen. W XX wieku jej popularność znacznie spadła, niemniej do dzisiaj sporadycznie pojawia się w turniejach arcymistrzów. Chętnie grywali ją Aleksander Alechin, Max Euwe i Paul Keres, jednak raczej przeciw mniej utytułowanym przeciwnikom.

W trzecim ruchu (3.Gc4) biały goniec atakuje najsłabsze w obozie czarnych pole f7 (bronione jedynie przez króla) i uniemożliwia czarnym ruch pionem na pole d5. Analogiczną funkcję spełnia odpowiedź czarnych (3...Gc5). Białe mają kilka możliwości gry:

Gambit Evansa[edytuj]

Gambit Evansa poświęca piona za opanowanie centrum.Jeśli czarne nie przyjmą gambitu (Gb6) to atak białych a4 spowoduje lekki ścisk w szeregach czarnych

Giuoco Pianissimo[edytuj]

Białe ruszają pionem na d3 co jest nazywane grą bardzo spokojną.

Wariant klasyczny[edytuj]

Białe przygotowywują się do centralnego ataku na d4, ruch ten ewentualnie wspiera piona e4.