Przejdź do zawartości

Wstępna charakterystyka bakteriofaga Serratia φOS10/Wstęp/Budowa wirionów bakteriofagów z rzędu Caudovirales

Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.

Bakteriofagi z rzędu Caudovirales mają budowę złożoną (Ryciny 4,5,6). Ich kapsydy składają się z ikozaedralnej główki i ogonka, który zakończony może być płytką podstawową (ang. baseplate), włókienkami lub kolcami umożliwiającymi adhezję do komórek gospodarza. W zależności od rodziny ogonek może być długi i niekurczliwy (Siphoviridae), długi i kurczliwy (Myoviridae, Ackermannviridae, Herelleviridae) albo krótki i niekurczliwy (Podoviridae). Cechą odróżniającą Ackermannviridae od Myoviridae jest brak kołnierza pomiędzy główką, a ogonem [Kropinski i in., 2018]. Kryterium, wedle którego wyłączono niektórych przedstawicieli z Myoviridae i przeniesiono do nowo ustanowionej rodziny Herelleviridae, było podobieństwo sekwencji nukleotydowych tychże wirusów na poziomie 95% [Barylski i in., 2018]. Efektem tej zmiany było przeniesienie 18 gatunków z rodziny Myoviridae do rodziny Herelleviridae [Barylski i in., 2018]. Niestety wiele programów bioinformatycznych, m. in. Virfam (Podrozdział 1.6.5), nie zostało jeszcze zaktualizowanych pod kątem rodzin Ackermannviridae i Herelleviridae, w związku z tym nowo odkrywane bakteriofagi, które przypuszczalnie mogłyby być klasyfikowane do tych rodzin, przez dostępne (i nie uaktualnione) programy bioinformatyczne są wciąż przypisywane do rodziny Myoviridae.

Rycina 4. Budowa wirionów Siphoviridae [viralzone.org, 2019, zmienione].
Rycina 5. Budowa wirionów Myoviridae [viralzone.org, 2019, zmienione].
Rycina 6. Budowa wirionów Podoviridae [viralzone.org, 2019, zmienione].


Tekst udostępniony jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa-Na tych samych warunkach 3.0.
Dodatkowe informacje o autorach i źródle znajdują się na stronie dyskusji.