Uciążliwość zapachowa/Metody dezodoryzacji gazów

Z Wikibooks, biblioteki wolnych podręczników.
Skocz do: nawigacja, szukaj
« ***
Wstęp
»
Adsorpcja

Metody dezodoryzacji gazów[edytuj]

Wszystkie metody dezodoryzacji gazów, niezależnie od skali, mogą polegać na:

  • zmniejszaniu wielkości strumienia uwalnianych odorantów (usuwaniu przyczyn powstawania nieprzyjemnie pachnących związków lotnych),
  • zmianach zapachu uwolnionych gazów poprzez:
Jeden z typów absorberów

Wszystkie wymienione sposoby są powszechnie stosowane w życiu codziennym. Używanie różnego rodzaju przypraw ma na celu poprawienie jakości wrażeń smakowo/zapachowych (w tym – zamaskowanie zapachów niepożądanych). Dezodoranty i antyperspirant hamują procesy mikrobiologicznej degradacji białka, których produktami są liczne lotne związki siarki i azotu, o niskich progach wyczuwalności i bardzo nieprzyjemnym zapachu (siarkowodór, tiole, sulfidy, amny itp.). Dodatkowo dezodoranty zawierają składniki czynne w procesie percepcji zapachu mieszaniny odorantów – podwyższające próg jego wyczuwalności lub nadające mu przyjemny charakter. Takie środki, jak tzw. „stalowe mydło”, przyspieszają (katalizują) chemiczne reakcje związków o nieprzyjemnym zapachu, np. z tlenem powietrza. Produktami reakcji są często związki bezwonne lub słabiej pachnące (np. siarka, dwutlenek siarki). W niektórych przypadkach zapach produktów utleniania może być silniejszy od początkowego (np. wtedy, gdy produkty utleniania odorantów mają jeszcze niższe progi wyczuwalności i bardziej przykry zapach).

Dezodoryzację w większej skali, polegającą na oczyszczaniu emitowanych gazów, przeprowadza się takimi metodami, jak adsorpcja, absorpcja, biofiltracja, termiczne lub katalityczne spalanie zanieczyszczeń, utleniania w fazie gazowej (np. ozonowanie) lub zastosowanie wyładowań koronowych[1][2][3]. Wybór najbardziej odpowiedniej metody dezodoryzacji nie jest łatwy – musi być poprzedzony analizą sytuacji w uciążliwym zakładzie i jego otoczeniu, nie powinien być dokonywany bez wcześniejszych testów w mniejszej skali, wykonywanych z użyciem metod pomiarów olfaktometrycznych. Procedurę postępowania,zaproponowaną przez F.H.H. Valentina w roku 1990[4], przedstawiono poniżej w formie algorytmu[2].

Propozycja programu działań zmierzających do zmniejszenia uciążliwości istniejącego zakładu chemicznego[2][4]

W algorytmie Valentina możliwe do zastosowania techniki końcowego oczyszczania emitowanych gazów (metody "końca rury") podzielono na dwie grupy – metody stosowane w przypadku małych i dużych strumieni gazów (ze wskazaniem wartości granicznej ok. 5 000 m³/h). W nowszych publikacjach są zamieszczane ogólne wytyczne, umożliwiające uwzględnienie informacji o ilości zanieczyszczeń w strumieniu gazów kierowanych do oczyszczania oraz bliższych informacji o jego wielkości. W przypadkach, gdy jest konieczne oczyszczanie bardzo dużych ilości gazów, które są zanieczyszczone w niewielkim stopniu (np. powietrze wentylacyjne pomieszczeń produkcyjnych) zaleca się stosowanie „adsorberów rotacyjnych”, umożliwiających ciągłą regenerację sorbentu. Niewielkie strumienie gazów zawierających duże ilości zanieczyszczeń mogą być oczyszczane np. metodami kondensacyjnymi lub przez wymrażanie (oczyszczanie gazu połączone z odzyskiwaniem np. rozpuszczalników)[2][3].

Ogólne wskazówki dotyczące użyteczności różnych technik dezodoryzacji gazów, zależnie od wielkości strumienia objętości i stężenia usuwanych zanieczyszczeń[2][3]

Czy znasz odpowiedzi?[edytuj]

  • Czym procesy dezodoryzacji gazów przemysłowych różnią się od innych technik kontroli emisji zanieczyszczeń powietrza?
  • Jakie techniki oczyszczania gazów są zalecane w przypadku, gdy konieczne jest oczyszczanie dużych strumieni gazów mało zanieczyszczonych?

  • Kiedy warto przeanalizować celowość dezodoryzacji emitowanych gazów metodą spalania zanieczyszczeń?

Przypisy[edytuj]

  1. E-Szkoła olfaktometrii. Wykład – Metody dezodoryzacji (pol.). Zachodniopomorski Uniwersytet Technologiczny w Szczecinie. [dostęp 2010-11-07].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Metody dezodoryzacji; Przykłady obliczeń; Podsumowanie. W: J. Kośmider, B. Mazur-Chrzanowska, B. Wyszyński: Odory. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2002, s. 204–261, 262–284, 285–287. ISBN 9788301145255. 
  3. 3,0 3,1 3,2 IPPC: Horizontal Guidance for Odour IPPC H4 part 2 – Assessment and Control (draft) (ang.). Environment. Agency, 2002. [dostęp 2010-09-05].
  4. 4,0 4,1 F.H.H. Valentin. Making Chemical-Process Plants Odor-Free. „Chemical Engineering”, s. 112-119, 1990. 

Linki zewnętrzne[edytuj]


Powrót do spisu treści